Łuszczyca – i co dalej? »

Stress, przewlekłe infekcje bakteryjne i wirusowe, podrażnienia chemiczne czy mechaniczne, niektóre leki – z tymi zdarzeniami większość z nas ma do czynienia na co dzień. Było, minęło, zapominamy. Jednak u pewnego odsetka ludzi mogą one owocować występowaniem małych czerwonych grudek, które swędzą, a drapane krwawią i stopniowo zlewają się w większe placki pokryte twardymi, białawymi łuskami. A tak właśnie wyglądają pierwsze objawy łuszczycy. Wspomniane epizody mogą być także impulsem do jej ujawnienia się.
Co wiemy o łuszczycy? Wykwity łuszczycowe powstają w wyniku zaburzeń procesu proliferacji komórek naskórka. Jest chorobą przewlekłą z okresami remisji i zaostrzeń. Jest chorobą nieuleczalną, a skoro nie można leczyć przyczyny, to póki co medycyna skupia się na leczeniu objawowym. Łuszczyca najczęściej pojawia się w młodym wieku (typ I) lub po 40 roku życia (typ II). Typ pierwszy charakteryzuje się większymi zmianami skórnymi i krótkimi remisjami. Jest kilka odmian łuszczycy, o tym która to jest, decyduje wnikliwa diagnoza. Nie jest choroba zaraźliwą choć jednocześnie dość uciążliwą dla cierpiącego. Wiadomo też, że jest chorobą z autoagresji, prawdopodobnie o podłożu genetycznym. Oznacza to ni mniej ni więcej, że w którymś momencie życia stajemy się wrogiem samego siebie. Dlatego tak wiele nadziei pokładają lekarze i naukowcy w najnowszych lekach wywarzanych metodami biotechnologicznymi, z wykorzystaniem inżynierii genetycznej. Ale wciąż dostępne są one dla nielicznej grupy chorych.

Najważniejsze jest postawienie właściwej diagnozy, wykluczenie grzybicy, liszajca czy wyprysku atopowego. Należy podkreślić, że leczeniem musi zająć się lekarz dermatolog. Stosowanie preparatów maściowych połączonych z fototerapią, nowszych retinoidów, cytostatyków czy innych leków immunosupresyjnych wymaga doświadczenia i wiedzy od lekarza,
...